Do naszych absolwentów należy wielu pracowników naukowych wyższych uczelni piastujących stanowiska rektorów, prorektorów, dziekanów. Należą do nich także wybitni sportowcy i prawnicy. Poniżej przedstawiamy sylwetki niektórych z nich.

Prof. dr hab. inż. Zdzisław Mazurkiewicz - absolwent z 1942 r. Pracownik naukowy Politechniki Warszawskiej, wybitny specjalista w dziedzinie mechaniki budowli, autor wielu książek, skryptów akademickich; jest także autorem kilkudziesięciu projektów różnych konstrukcji budowlanych jednakże, to dydaktyka była zawsze zasadniczym polem jego działalności. Był promotorem 12 prac doktorskich z czego 5 doktorantów uzyskało stopień doktora habilitowanego. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i wieloma innymi odznaczeniami resortowymi m.in. Złotą Odznaką PZITB.

Ksiądz prałat prof. Andrzej Antoni Luft – absolwent z 1942 r. Kapelan Jego Świętobliwości, doktor teologii w zakresie historii sztuki kościelnej; w latach 1963 – 1995 wykładowca archeologii chrześcijańskiej i historii sztuki oraz w latach 1969 – 1995 dyrektor Biblioteki Archidiecezjalnej w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchowym św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Od 1983 r. konserwator zabytków Archidiecezji Warszawskiej, wieloletni członek Rady Prymasowskiej Budowy Kościołów Archidiecezji Warszawskiej oraz Komisji Artystyczno-Architektonicznej Kurii Metropolitarnej Warszawskiej.
Przez 45 lat rezydent przy kościele p.w. św. Aleksandra w Warszawie na Trakcie Królewskim (pl. Trzech Krzyży), gdzie sprawował Msze Św. w intencji profesorów, uczniów i absolwentów naszego technikum podczas kolejnych jubileuszy Szkoły. Wielki Przyjaciel naszej Szkoły, wspierający nas swoją pomocą i radą do ostatnich chwil swego życia.
Zmarł 17 marca 2008 r. Sztandar naszego technikum oddał mu hołd podczas Mszy Św. pogrzebowej, pochowany został w grobie rodzinnym na Starych Powązkach.

Prof. dr. Hab. Zdzisław Mukulski - absolwent z 1943 r. Geograf; do jego specjalności należy gospodarka wodna, historia nauki i techniki oraz hydrologia. Absolwent naszej szkoły w okresie okupacji (1943). W zbiorach historycznych szkoły posiadamy jego świadectwo oraz legitymację szkolną.
Po wojnie w roku 1950 ukończył studia na Politechnice Warszawskiej. Doktorat obronił w 1964 r., zaś habilitację w 1966 r. Tytuł profesora uzyskał w 1971 r. z zakresu nauk o Ziemi. W 1977 r. został profesorem zwyczajnym.
W latach 1947 – 1955 był zatrudniony w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Od 1952 r. pracuje na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1975 – 1977 pełnił funkcję prorektora tej uczelni, zaś w latach 1975 – 1977 dziekana Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych. Od 1971 r. przez 20 lat tzn. do września 1991 r. , kiedy to przeszedł na emeryturę – kierował Zakładem Hydrologii UW, pełniąc równocześnie funkcję sekretarza naukowego Państwowego Instytutu Hydrometeorologii.
Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi, Warszawskim Krzyżem Powstańczym.

Prof. dr hab. inż. arch. Marek Budzyński – absolwent z 1956 r. Pracownik naukowy Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej – kierownik pracowni Projektowania Miejskiego, wykładał również w filii Kopenhaskiej Akademii Sztuk Pięknych w Ärhus – Dania. Absolwent technikum z roku 1956.
Jeden z najsłynniejszych polskich architektów i urbanistów, słynie z niezwykłej umiejętności wkomponowywania architektury w krajobraz – jego projekty są skończoną całością, dba on o wszelakie szczegóły swojej realizacji. Jego projekty to klasyka współczesnej polskiej architektury. Łączenie tradycji i współczesności w jego wydaniu to drogowskaz, jak dziś powinno się budować.
Jego najbardziej znane projekty to: zespół osiedli Ursynów, siedziba Sądu Najwyższego w Warszawie, Biblioteka Uniwersytetu Warszawskiego, Opera Podlaska oraz Kampus Uniwersytetu w Białymstoku.
Jest laureatem wielu konkursów krajowych i międzynarodowych m.in. na projekt Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie (I nagroda 2000 r., projekt niezrealizowany), Pomnik Zwycięstwa na Playa Giron na Kubie (I nagroda 1963 r.)

Prof. dr inż. Wojciech Włodarczyk – absolwent z roku 1951. Pracownik naukowy Zakładu Konstrukcji Budowlanych w Instytucie Budownictwa na Wydziale Budownictwa Mechaniki i Petrochemii Politechniki Warszawskiej Szkoły Nauk Technicznych i Społecznych w Płocku. W latach 1990 – 1993 pełnił funkcję prorektora PW do spraw Filii Politechniki Warszawskiej w Płocku.
Jest wiceprezesem Zarządu Fundacji Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa Inżynieria i Budownictwo będącego wydawcą czasopisma o takiej też nazwie ukazującego się już od 1938 r.

Prof. dr hab. inż. Grzegorz Jemielita – absolwent z roku 1957. Pracownik naukowy Wydziału Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej, dziekan Wydziału w latach 2002 – 2008, prodziekan Wydziału w latach 1990 – 1996. Dzięki Panu Profesorowi nasze Technikum zostało objęte indywidualnym patronatem Wydziału Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej.
Absolwent Wydziału Inżynierii Lądowej PW z 1966 roku i Wydziału Matematyki Uniwersytetu Warszawskiego z 1971 roku.
Od 2009 r. także pracownik Wydziału Inżynierii i Kształtowania Środowiska Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego.
Profesor Grzegorz Jemielita odwiedza naszą szkołę nie tylko podczas uroczystości jubileuszowych, ale także chętnie spotyka się z naszymi uczniami dzieląc się swoimi wspomnieniami wyniesionymi ze szkoły oraz motywując naszych uczniów do  nauki.

mgr inż. Jacek Gmoch – absolwent z 1957 roku. Piłkarz, trener i działacz sportowy. Ukończył Politechnikę Warszawską, gdzie w latach 1968 – 1978 był asystentem w Zakładzie Budowy Dróg i Mostów. Jest także absolwentem Warszawskiej Akademii Wychowania Fizycznego (1975) ze specjalnością piłki nożnej, gdzie uzyskał licencję trenerską II klasy. Był to pierwszy przypadek ukończenia tej uczelni eksternistycznie.
Talent sportowy późniejszego piłkarza i trenera kształtował się na boiskach międzyszkolnego klubu Agrykola – nieopodal naszego Technikum – w którym ówcześnie tętniło sportowe życie. To drużyna naszej szkoły, której podporą był właśnie Jacek Gmoch zdobyła wicemistrzostwo Warszawy (1954) w Mistrzostwach Szkół Średnich.
Jako piłkarz występował najczęściej w obronie – na pozycji stopera. Pierwszym klubem w jego karierze był Znicz Pruszków (1953 – 1958 – jeszcze w okresie nauki w Technikum), skąd na kilka lat trafił do Legii Warszawa. W barwach warszawskiej drużyny występował w latach 1958 – 1969, zdobywając dwukrotnie Puchar Polski. W reprezentacji narodowej wystąpił 29 razy (1962 – 1968). Karierę zawodniczą zakończył 17 VIII 1968 r.
Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę jako trener. Delegowany przez zarząd PZPN jako współpracownik legendarnego Kazimierza Górskiego (1971 – 1974), był twórca tzw. „banku informacji” oraz prekursorem naukowych metod w piłce nożnej. W tym czasie reprezentacja Polski osiągała znaczące sukcesy (wygrane eliminacje do Igrzysk Olimpijskich , zdobyty złoty medal olimpijski na Igrzyskach w Monachium, wygrane eliminacje do Mistrzostw Świata i zajęcie 3 miejsca na Mistrzostwach Świata w RFN w 1974 r.)
W sierpniu 1976 r. został następcą Kazimierza Górskiego na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski. Wygrał z nią eliminacje do Mistrzostw Świata w 1978 roku i tym samym awansował do finałów MŚ w Argentynie (1978), gdzie nasza reprezentacja zajęła 5 miejsce. Po mundialu poprowadził reprezentację jeszcze w 2 zwycięskich meczach.
W następnych latach pracował za granicą m.in. w Norwegii, Grecji, na Cyprze, w USA. W lutym 2010 r. wybrany został w Grecji jednym z pięciu najlepszych trenerów w historii greckiej piłki nożnej. W głosowaniu uznany został najlepszym trenerem lat 80-tych.
Współautor koncepcji drogi poprawy polskiej piłki nożnej na arenie międzynarodowej.
Pan Jacek Gmoch utrzymuje kontakt z naszą szkołą uczestnicząc w kolejnych Zjazdach Absolwentów oraz wręczając Puchary naszym uczniom, którzy kontynuują chlubne tradycje sportowe w rozgrywkach piłki nożnej.

Janusz Gerard Pyciak-Peciak – absolwent z roku 1969. Pierwszy polski mistrz olimpijski w pięcioboju nowoczesnym (Igrzyska Olimpijskie w Montrealu w 1976 r.). Również olimpijczyk Igrzysk w roku 1972 (Monachium) i 1980 (Moskwa), 7-krotny medalista Mistrzostw Świata, 8-krotny Mistrz Polski (1974 – 1983). Zwycięzca w Plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na najlepszego sportowca w roku 1977 i 1981. Ukończył warszawską Akademię Wychowania Fizycznego.
Tryumf na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu był przełomowy dla J. Peciaka, który już rok później potwierdził swoją wielką klasę, zdobywając dwa złote medale Mistrzostw Świata w San Antonio – indywidualnie i drużynowo.
J. Peciak z całą pewnością jest jedną z barwniejszych postaci polskiego sportu. Uznanie zyskał dzięki niezwykłej sile charakteru, największe zwycięstwa odnosił nad własną słabością. Przez wielu nazwany został „ojcem chrzestnym” pięcioboju nowoczesnego.
W roku 1984 po rezygnacji Polski z udziału w Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles zrezygnował z kariery sportowej oraz funkcji w Polskim Komitecie Olimpijskim i wyjechał do USA, gdzie był bardzo podziwiany, tam też został trenerem kadry amerykańskich pięcioboistek. Jako jeden z niewielu ówczesnych sportowców miał odwagę publicznie sprzeciwić się bojkotowi przez Polskę Igrzysk XXIII Olimpiady w Los Angeles.
Janusz Peciak wybrany został w Buenos Aires na stanowisko dyrektora sportowego Międzynarodowej Unii Pięcioboju Nowoczesnego (UIPM) w 2012 r.
2 października 2012 r. na dziedzińcu Akademii Wychowania Fizycznego im. J. Piłsudskiego w Warszawie, uhonorowano go pamiątkową tablicą VIII edycji wyróżnień „Gloria Optimis” (Chwała najlepszym).
Janusz Peciak mieszka obecnie w amerykańskim Colorado Springs, gdzie jest trenerem pięcioboju nowoczesnego.

Prof. dr hab. Jerzy Ossowski – absolwent z 1970 roku. Pracownik naukowy Zakładu Literatury Współczesnej w Instytucie Filologii Polskiej na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego im. Jana Kochanowskiego w Kielcach. Po maturze ukończył Wydział Polonistyki w Wyższej Szkole Nauczycielskiej w Olsztynie, a później studia magisterskie w Akademii Pedagogicznej w Krakowie – obecnym Uniwersytecie Pedagogicznym im. Komisji Edukacji Narodowej.
Z uczelnią tą związał swoje późniejsze lata pracy, zdobywając kolejne stopnie naukowe. Prof. dr hab. Jerzy Ossowski jest autorem wielu znaczących rozpraw gałczyńskologicznych oraz zbioru studiów „Szarlatanów nikt nie kocha” (Kraków 2006), poświęconego życiu i twórczości Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.
Dopełnieniem rezultatów badań kulturowo-literackich ogłoszonych w powyższej monografii jest wydana w 2011 r. książka pod tytułem „Sprawa Gałczyńskiego”.
Talenty polonistyczne przyszłego Pana Profesora odkryła już w okresie nauki w naszym Technikum – lwowska polonistka – Pani Profesor Agnieszka Przewor. Tak o niej mówi – późniejszy znawca strof Gałczyńskiego w swoich wspomnieniach opublikowanych z okazji 90-lecia szkoły: W szkole miałem szczęście natrafiłem na osobę, która wpłynęła na moją ówczesną i przyszłą biografię w sposób ewidentny, to ona rozbudziła moje zainteresowania literaturą. Umiała zaciekawić, o prozie i poezji mówiła interesująco i dyskretnie kształtowała wrażliwość moralną i estetyczną „młodzianka”.

Płk dr Andrzej Kosewski – absolwent technikum z 1970 r. Po ponad rocznej pracy zawodowej w MPWiK w Warszawie wstąpił do Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Łączności. Po jej ukończeniu służył w jednostkach lotnictwa wojskowego w pionie łączności i ubezpieczenia lotów. Po ukończeniu akademii wojskowej został wykładowcą w wyższym szkolnictwie wojskowym. Wykładał w dęblińskiej „Szkole Orląt’, Akademii Obrony Narodowej i Wojskowej Akademii Technicznej. Zajmował się zagadnieniami metodyki szkolenia wojskowego. Najdłużej służył w WAT, gdzie był długoletnim kierownikiem Zakładu Nowych Technik Nauczania, zajmując się wykorzystaniem praktycznym nowych technologii/mediów w procesie kształcenia studentów. W WAT odpowiedzialny był również za promocję uczelni i pełnił funkcję red. nacz. „Głosu Wojskowej Akademii Technicznej”. Pracował i pracuje społecznie. W latach 2001-2005 był Prezesem Polskiego Stowarzyszenia Filmu Naukowego.
Jest z wykształcenia i z zamiłowania historykiem, a także pedagogiem. Ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim i na Akademii Pedagogiki Specjalnej. Posiada stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie historii. Swoją pasję – historię zaczął rozwijać po przejściu do rezerwy, pracując jako wykładowca historii najnowszej i przedmiotów politologicznych w niepublicznych wyższych szkołach warszawskich. Wielokrotnie wyróżniany odznaczeniami państwowymi i wojskowymi, z których najbardziej sobie ceni „Medal Komisji Edukacji Narodowej”.

Prof. dr hab. inż. Leszek Rafalski – absolwent z roku 1971. Studia wyższe na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej ukończył w 1977 r. Po uzyskaniu stopnia doktora nauk technicznych rozpoczął w 1983 r. pracę w Instytucie Badawczym Dróg i Mostów, gdzie obecnie pełni funkcję dyrektora naczelnego.

W 1996 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego, a w 2009 r. – tytuł profesora nauk technicznych.
Jest autorem lub współautorem ponad 20 prac badawczych i ekspertyz oraz ponad 110 publikacji krajowych i zagranicznych. Współautor 7 patentów z zakresu stabilizacji gruntów, zawiesin twardniejących i ich zastosowania w praktyce inżynierskiej.

mgr inż. Piotr Rychlewski – absolwent z 1991 r. Kierownik Pracowni Inżynierii Geotechnicznej w Instytucie Badawczym Dróg i Mostów. Wiceprzewodniczący Zarządu Związku Mostowców RP oraz Przewodniczący Oddziału Warszawskiego Związku Mostowców PR. Członek rady programowej czasopisma „Inżynier Budownictwa”, członek komitetu redakcyjnego czasopisma „Inżynieria i Budownictwo”

Prawnicy:
• Tomasz Nocznicki
• Ryszard Mellin (1962)
• Andrzej Zawadzki (1956)
• Lech Kaniewski